Gaëlle Hertmans zet bij Phantoms Boom na 26 jaar een punt achter haar spelerscarrière.

“Ik koos ervoor om na dit seizoen te stoppen omdat het gewoon mooi is geweest. Ik heb fantastische tijden beleefd zowel op als naast het veld met het vroegere Boom en nu Phantoms Boom. Maar mijn lichaam is op. Ik speel nooit pijnvrij en heb veel last van hielspoor. Ik wou op een mooi moment stoppen.”

“Het feit dat ik geen afscheidsmoment heb gehad is zeker een tegenvaller. Ik had heel graag het gevoel gehad om een laatste keer met mijn ploeg om het veld te kunnen staan, die laatste keer een driepunter te kunnen nemen of nog eens alles in defense te kunnen geven. Nadien in de armen kunnen vliegen van diegene bij wie ik jarenlang heb gespeeld had heel mooi geweest. Uiteraard vind ik het jammer dat het zo niet is kunnen eindigen.”

“Mijn mooiste herinnering aan mijn basketcarrière is ongetwijfeld het winnen van de Beker van Vlaanderen in 2018 tegen Houthalen in onze eigen zaal. We speelden voor een volle Braxhall met enorm veel sfeer en spanning. Die match met mijn ploegmaten, die ook mijn beste vrienden zijn, kunnen winnen was ongelooflijk. We speelden immers een afdeling lager dan hen. Ook de verschillende kampioenschappen in eerste landelijke waren uiteraard meer dan mooie momenten.” 

“Ik zal mijn vrije tijd doden door het verder zetten van mijn coachingscarrière. Ik coach volgend seizoen opnieuw de meisjes U14 van Phantoms Boom en zal assistent worden bij de ploeg in eerste landelijke naast Sven van Camp. Ik ben er zeker van dat ik nog veel zal kunnen leren op deze manier.”

“Ik heb het voorrecht gehad om 26 jaar voor, in mijn ogen, de mooiste club van België te kunnen spelen. Boom en Phantoms zullen me altijd nauw aan het hart liggen. Ik heb daar enorm mooie momenten beleefd, heb daar echte vriendinnen gemaakt, mooie mensen leren kennen en het voelt voor mij als een tweede thuis.”

“Buiten over de beker was Gaëlle wel helemaal geen egoïstische speelster”

“Toen we twee jaar geleden voor het eerst de Beker van Vlaanderen wonnen met Phantoms Boom mocht Gaëlle als kapitein de beker in ontvangst nemen”, vertelt zus Jani. “Vanaf dat moment heeft ze die beker letterlijk geen seconde meer los gelaten. Als iemand een foto wou nemen met de beker moest die maar aanvaarden dat Gaëlle mee op de foto stond, want geen haar op haar hoofd dacht eraan om die af te geven. Wanneer je Gaëlle tijdens het feestje na de match tegenkwam had ze standaard in haar ene hand de beker vast en in de andere een gin-tonic. We waren er allemaal van overtuigd dat ze hem mee ging nemen om te gaan slapen. Op het einde van de avond heeft ze de beker dan toch een mooi plaatsje gegeven in de cafetaria, waar hij nog altijd staat te blinken. Buiten over de beker was Gaëlle wel helemaal geen egoïstische speelster. Ze was echt een kapitein met een hart van goud en de ploeg kwam altijd op de eerste plaats. Ik ben echt heel blij dat ik al die jaren met mijn zus op het veld kon staan.”

volg basket360.be op sociale media

Topnieuws ontvangen Ja, graag Neen, dank u