Hannah en Judith Van Craeymeersch zetten bij Avanti Dames Brugge een punt achter hun basketcarrière.

“Het klopt dat ik in het seizoen 2020-2021 niet meer zal aantreden”, vertelt Hannah Van Craeymeersch. “Ik zwanger ben van mijn eerste kindje. Daar zal ik dus genoeg van mijn vrije tijd mee kunnen doden. Ik wil eerst kijken hoe haalbaar het is om een gezin te hebben en mij ook nog altijd 100 procent te kunnen focussen op mijn werk. Als ik merk dat er daarnaast nog voldoende vrije tijd is zou het kunnen dat ik 2021-2022 me terug actiever zal bezighouden met basket, ofwel als speelster ofwel als coach.”

“Als ik effectief nooit terug opnieuw zal beginnen is het inderdaad spijtig dat ik mijn laatste match nooit als laatste match heb kunnen beleven. Enige troost is dat ik in mijn ‘voorlopig’ laatste seizoen heb kunnen spelen voor een ploeg die promoveert. We hebben een mooi seizoen beleefd en ik hoop dat het op sportief vlak voor mijn ploeg ook volgend seizoen meevalt. Ik zal ze zeker van dichtbij blijven volgen.”

“Mijn mooiste herinnering aan mijn basketcarrière is de finale winnen als U16-speelsters op het buitenlands toernooi Limfjordscup in Lemvig, Denemarken. Daar hebben we gewonnen met één punt verschil en heb ik de winnende vrijworp binnen ‘gesmeten’. Wat het extra leuk maakte was dat mijn papa coach was en dat ik die finale samen speelde met mijn zus Judith Van Craeymeersch. Basket is voor mij al altijd een familiegebeuren en ik heb talloze mooie herinneringen. Ik hoop later ook de basketmicrobe te kunnen doorgeven aan mijn kind(eren) zoals ik die gekregen heb van mijn opa, vader en moeder.”

“Ik twijfelde al in het vorige seizoen om er mee te stoppen”, vertelt Judith Van Craeymeersch. “Maar toen werd er beslist dat Jean-Marie Vanhulle onze nieuwe coach werd en zijn enthousiasme zorgde ervoor dat ik nog een jaartje wilde verder doen. Elke training pijn hebben, na iedere match een wrak zijn. Ik zag het niet meer zitten en wil na al die jaren dat ik alles heb gedaan voor het basketten ook eens gewoon genieten van een vrij weekend zonder verplichtingen.”

“Dit sluit ook direct aan op de vraag ‘wat ga je doen in je vrije tijd’. Ik vind het vreemd dat dit altijd de eerste vraag is van iemand die hoort dat je gaat stoppen met basketten. Er is een reden dat je stopt, omdat je eindelijk weer eens een vrijdagavond vrij hebt, en een weekend zonder basket. Ik kijk er naar uit om niet te moeten puzzelen om een familiefeest te moeten plannen ‘omdat ik wedstrijd heb’. Ik was ook sinds januari geblesseerd en ik had juist voor de eerste keer terug meegetraind voor de lockdown begonnen was, dus ik weet niet of ik nog veel ging kunnen gespeeld hebben dit seizoen.”

“Dus in mijn hoofd had ik het al afgesloten, ik heb dit seizoen nog mooie wedstrijden gespeeld op het niveau dat ik wilde en zo wil ik het ook afsluiten. Op een positieve manier, op een niveau waar ik nog mee kon. Het is inderdaad jammer dat er geen ‘laatste’ match was, maar door mijn blessure ging dit toch niet meer de ‘laatste’ match geweest zijn waar ik tevreden zou mee geweest zijn. Voorlopig blijf ik niet meer verbonden aan het basket. Ik heb mijn C-diploma, maar voorlopig geen ambitie om als coach verder te gaan. We zien wel hoe het allemaal loopt.”

“Ik heb heel veel mooie herinneringen, ik ben vooral dankbaar voor alle mooie ploegmomenten en eentje die mij vooral zal bijblijven is het seizoen 2017-2018, waar we met mijn papa als coach gedeeld op de 1e plaats geëindigd zijn in tweede landelijke, maar door een miniem onderling verschil met Kortrijk net geen kampioen werden. Gelukkig kregen we toch de kans om te stijgen naar eerste landelijke. Dat seizoen hebben we zo’n mooie wedstrijden gewonnen en ik ben heel blij dat ik dat mocht meemaken met mijn papa als coach en mijn zus als assistent coach.”

“Wij hebben als ploeg vaak moeten opboksen tegen toptalenten, individuele speelsters die echt heel goed kunnen basketten. Wij haalden het vaak door ons collectief samenspel en onze mentaliteit om er samen voor te gaan. Dat was ook het leuke om mijn laatste 8 jaar met dezelfde kern samen te spelen. Als team kan je heel veel bereiken en dat vind ik het mooie aan basketbal.”

“De beste teambuildings waren
in de jacuzzi ten huize Van Craeymeersch”

“Het werd een gewoonte om op regelmatige basis met de hele ploeg in de jacuzzi ten huize Van Craeymeersch te gaan zitten”, vertelt Celine Wybo. “Meestal één van de beste teambuildingsmomenten. Je was er trouwens altijd welkom om tijdens een tornooiweekend, late match, vroege match te blijven slapen inclusief ontbijt en/of middagmaal! Het eerste seizoen dat ik bij wat toen nog Dames Basket Brugge heette speelde, moesten we een testmatch gaan spelen in Lummen. Ik was dan de ‘oldie’ van de ploeg met mijn 19 jaar. Hannah en Judith maakten ook deel uit van de ploeg. Voor die testmatch gingen we met de bus naar Lummen. Achteraf vierden we de overwinning uitgebreid in De Varens. Één van de beste feestjes ooit! Wist je dat Judith altijd fouten maakt omwille van haar brede heupen, geen uitleg, want da’s een insider.”

volg basket360.be op sociale media

Topnieuws ontvangen Ja, graag Neen, dank u